Het Turkse nationale team is de grootste teleurstelling van het toernooi in Noord-Amerika. Dit feit zal onveranderd blijven, wat er ook eindigt met het WK. Bijvoorbeeld, de uitschakeling van een van de kanshebbers op de kampioenschap in de 1/16-finale zal onmiskenbaar aanleiding geven tot discussie en een lastig onderwerp zijn voor elke inwoner van Spanje, Duitsland of Argentinië. Maar zo'n tragedie die het Turkse volk heeft doorstaan, zal zo'n afloop niet met zich meebrengen. En het doet de Turken dubbel pijn omdat ze allemaal hun uiterste best hebben gedaan. Het leek erop dat ook Vincenzo Montella de juiste beslissingen nam. Toch stond het Turkse elftal voor een echt slecht lot. En hoe kun je zo'n uitslag anders noemen, wanneer de Turken in twee wedstrijden 62 keer in het doel van de tegenstander schieten en geen enkel doelpunt maken? In het geval tegen Paraguay hielp zelfs een belachelijke rode kaart van een tegenstander die tijdens een gesprek zijn mond bedekte niet. Het is kenmerkend hoe de spelers van het Turkse team na het fluitsignaal van de tweede wedstrijd huilden. Kun je hen beschuldigen van gebrek aan inzet? De derde speelronde van de groepsfase werd voor het Turkse team een formaliteit, omdat het zijn kansen om hoger dan de vierde plaats te eindigen verloor. En Turkije heeft nog iets te bewijzen. De ernst van de tegenstander en zijn status zouden de spelers van Montella juist moeten aansporen. Talentvolle en in sommige gevallen zelfs stervoetballers moeten luid de deur achter zich dichtgooien en met opgeheven hoofd naar huis keren. Alle technische en tactische middelen zijn voorhanden bij de Turken. Het Amerikaanse team verkeert in een diametraal tegenovergestelde emotionele toestand ten opzichte van de tegenstander. In de eerste ronde merkten de VS Paraguay nauwelijks op het veld op; in de tweede ronde lieten ze Australië geen kans. Twee overwinningen tegen directe concurrenten maakten het voor de VS mogelijk om de groep al voor de derde ronde te winnen. Gezien de zware weersomstandigheden waaronder gespeeld moet worden, is de technische staf van de Amerikanen verplicht om zowel hun leiders als de spelers die twee wedstrijden hebben geknokt zonder wissels, rust te geven. Het zal nauwelijks mogelijk zijn dat zelfs de eigen tribunes de Amerikanen op hetzelfde niveau kunnen motiveren als de Turken gemotiveerd raken door de noodzaak zich bij hun supporters te verontschuldigen.