Het Noorse nationale elftal maakt op dit historische moment een van de meest opmerkelijke periodes mee sinds de oprichting van het voetbal in dit land. Niet alleen beschikt het team van Ståle Solbakken over een geboren afmaker die tot de drie besten ter wereld behoort, maar ook de overige voetballers zijn behoorlijk in vorm. Het huidige hoogtepunt van de bloei van het Noorse elftal is hun optreden op het afgelopen WK. Noorwegen speelde daar moedig en zelfverzekerd en wist vier van de zes duels te winnen. Onder de door Noorwegen uitgeschakelde teams in de achtste finales bevond Brazilië zich, onder leiding van Carlo Ancelotti. Het is een ander verhaal dat Noorwegen in vrijwel alle wedstrijden op aanvallend voetbal leunde en in elk van deze duels één tot vier doelpunten incasseerde. Het is niet verwonderlijk dat het parcours van het team van Solbakken in de kwartfinale eindigde tegen het pragmatische Engeland. In wezen komt de vraag hoe de kracht van het Noorse elftal te beteugelen neer op de vraag hoe Erling Haaland te beteugelen, die gemiddeld meer dan één doelpunt per interland maakt. Maar dat geldt niet als men de Portugese selectie meetelt; alleen het middenveld met Vitinha, Neves, Neto, Fernandes en João Félix wekt ontzag. Natuurlijk behoort zo'n selectie tot de hoogste posities in het mondiale voetbal. Hun eerste Nations League-wedstrijd speelden de Portugezen op eigen terrein tegen Wales. Als duidelijke favoriet opereerde het Portugese team op terughoudende wijze; het creëerde kansen maar kwam slechts tot één doelpunt. Het belangrijkste wat in die wedstrijd gebeurde, was niet de overwinning van de Portugezen, maar het feit dat Jorge Jesus Cristiano Ronaldo mag wisselen, zelfs halverwege de tweede helft. De gasten waren aanzienlijk veelzijdiger en technischer dan de Noorse spelers.