Uruguay heeft een van de rijkste geschiedenissen op het WK voetbal. Het Zuid-Amerikaanse elftal won het eerste WK voetbal in 1930, en twintig jaar later op de Braziliaanse velden werd het tweevoudig wereldkampioen. Zonder twijfel wijst niets in deze fase van de geschiedenis op dominantie van de Uruguayaanse ploeg op het internationale toneel; ze behoren niet tot de favorieten van het toernooi in Noord-Amerika. Daarnaast werd Uruguay voor aanvang van het toernooi beschouwd als de tweede kanshebber op de eerste plaats in zijn groep, na Spanje. De aanwezigheid van Saoedi-Arabië en Kaapverdië in de groep gaf alle redenen om de Europese en Zuid-Amerikaanse teams onbetwist als kandidaten te beschouwen voor het bereiken van de play-offs met de twee bovenste posities. Echter, de eerste ronde bracht hier niet één, maar meteen twee sensaties. Uruguay stond tegenover Saoedi-Arabië en in de hele wedstrijd liet het slechts één korte periode van ongeveer vijf minuten toe. Daarvoor betaalde het een hoge prijs: er werd een doelpunt tegen gescoord. Het door Abdullah Al-Amiri in de slotfase van de eerste helft gescoorde doelpunt bleef lange tijd het enige doelpunt in de wedstrijd, totdat Uruguay toch gelijk maakte ongeveer 15 minuten voor het einde — 1:1. Kaapverdië maakte voor het eerst zijn WK mee en kreeg meteen de status van een van de outsiders van het toernooi. In de eerste ronde wachtte voor het Afrikaanse team een van de meest serieuze proeven op het wereldtoneel: het Spaanse elftal. Kaapverdië volbracht de taak met zo’n kalmte en waardigheid (0:0), dat La Roja de hele wedstrijd tegen hen vocht alsof tegen rotsen. Het Afrikaanse team werkte zo kalm en zonder haast, alsof elke ochtend voor de lunch tegen een van de sterkste teams ter wereld wordt gespeeld. Zulke gasten zullen de Uruguayaanse ploeg waarschijnlijk niet van slag brengen.